Arquitectura grega e romana

Presentación coas obras arquitectónicas gregas e romanas que estudaremos este curso.

Contribucións diversas ao Panteón de Roma: Canaletto, Marguerite Yourcenar e Mary Beard

O óleo de Canaletto do ano 1742 amosa unha faciana "lixeiramente" distinta do Panteón. Ten os dous campanarios engadidos por Bernini e desmontados a finais do século XIX.

Mary Beard fálanos de como Roma amosaba o seu dominio na época imperial e con Marguerite Yourcenar recreamos as ideas do emperador Adriano sobre o Panteón:

 

"Los productos naturales del imperio, sus lujos y curiosidades, inundaron también Roma y confirieron a la ciudad el estatus de potencia imperial.

"A vivir que son dos días" no Coliseo

Neste enlace tendes un bo exemplo de como entreter e facer ameno un programa de radio non é incompatible co rigor. Parabéns a Javier del Pino e o seu programa da Ser "A vivir que son dos días"

O triunfo na antiga Roma

   O triunfo era a entrada solemne en Roma dun xeneral vitorioso, este honor era concedido polo Senado. 

   En época imperial os triunfos correspondíalle celebralos ao emperador, pois os xenerais eran os seus lugartenentes, mais este era quen concedía os ornamentos triunfais e a medida que avanzou o imperio entregábaos con moita facilidade, perdendo así a prestancia e significado que tivera tal honor en época republicana.

Organigrama arquitectura romana

 Este organigrama céntrase na valoración do espazo e nas innovacións da arquitectura romana e serve como complemento ao texto de Bruno Zevi que está a continuación.

Podedes velo aquí

O seguinte texto do arquitecto italiano Bruno Zevi pode ser un bo punto de partida para unha reflexión sobre a arquitectura romana e a súa concepción do espazo. Lembrade o significado de espazo estático e partide tamén da idea que este arquitecto tiña sobre a arquitectura: "A arquitectura non deriva dunha suma de lonxitudes, anchuras e alturas dos elementos construtivos que envolven o espazo, senón dimana propiamente do valeiro, do espazo envolto, do espazo interior, no cal os seres humanos viven e móvense"

   "O Partenón é unha obra non arquitectónica, pero non por iso deixa de ser unha obra mestra da arte, e tratándose da historia da escultura, podemos afirmar que a quen non lle gusta o Partenón, non ten sensibilidade estética. Se, ao pasar á arquitectura romana, observamos moitas reconstrucións de monumentos do Imperio e imaxinamos o espazo e o gusto dos Foros no seu estado primitivo, podemos chegar á conclusión de que moitos edificios romanos non eran obras de arte, pero nunca poderemos afirmar que non eran arquitectura...

O triunfo en Roma

        O triunfo é a entrada solemne e apoteósica en Roma dun xeneral vitorioso, a quen a patria quere recompensar os seus esforzos, e recoñecer e premiar a súa táctica e o seu acerto no bo éxito da guerra. Propiamente é unha festa relixiosa, un acto oficial de acción de grazas do vencedor a Xúpiter Optimo Máximo, patrón da cidade. É como unha devolución gozosa a Xúpiter dos auspicios que no día de saída da cidade solicitou naquel mesmo templo para ir defender a patria contra os inimigos que xa foron derrotados. As horas en que se celebra o triunfo a cidade está sometida ao imperium militar; o triunfador que en aquel momento sobe ao Capitolio é o único xefe do Estado....

Panteón de Roma

No interior, mesma altura que diámetro (43,2 metros). As columnas non sosteñen ren (ocultan o sistema de carga), é só unha homenaxe á arquitectura grega.

Presentación sobre a arte romana

Arte romana

View more presentations from Jorgeccalle.

Vila romana do Casale (Sicilia)

Para facerse unha pequena idea do que era esta vila...

O escultor na Roma Imperial

    Este texto o tendes no blogue Iniciarte (o enlace está á dereita) pero pareceume interesante publicalo para que vexades a valoración do artista en Roma. Supoño que non necesitaredes moito tempo para recoñecer a fotografía... 

   Na antiga Roma os artistas eran considerados meros artesáns. Os tempos nos que na Grecia Clásica admirábase e retribuíase con abundancia aos máis afamados “artesáns” do bronce e do mármores xa pasaron. Lede, senón, este pequeno texto de Luciano(aprendiz de escultor, avogado e humorista sofista do século II).

“Se te fas escultor, non serás máis ca un peón, esgotarás o teu corpo (…), non percibirás máis ca un salario vil e módico (…), non serás nada máis ca un obreiro, un home perdido entre a multitude, axeonllado ante os grandes, humilde servidor dos que posúen a elocuencia; vivirás como unha lebre destinada a ser presa do máis forte. E, aínda que chegues a ser un Fidias ou un Policleto, aínda que realices mil obras mestras, o que se eloxiará de ti será a túa arte e entre aqueles que a contemplen non haberá un só que desexe emularte, xa que, por moi hábil que sexas, sempre serás considerado un artesán, un vil obreiro que vive do traballo das súas mans”.

O foro romano

   Neste enlace veredes con máis detalle o foro romano, con bastantes imaxes de posibles reconstrucións. Na páxina tendes tamén entradas interesantes a edificios significativos da arquitectura romana. Recordade as cinco obras nas que nos temos que centrar:

• Anfiteatro Flavio ou Coliseo
• Panteón
• Arco de Tito
• Teatro de Mérida
• Acueduto de Segovia

 

http://moleskinearquitectonico.blogspot.com/2010/01/el-foro-romano-urbanismo.html

 

 

O espazo arquitectónico como espazo estático na arte romana.

 

   O seguinte texto do arquitecto italiano Bruno Zevi pode ser un bo punto de partida para unha reflexión sobre a arquitectura romana e a súa concepción do espazo. Lembrade o significado de espazo estático e partide tamén da idea que este arquitecto tiña sobre a arquitectura: "A arquitectura non deriva dunha suma de lonxitudes, anchuras e alturas dos elementos construtivos que envolven o espazo, senón dimana propiamente do valeiro, do espazo envolto, do espazo interior, no cal os seres humanos viven e móvense"

   "O Partenón é unha obra non arquitectónica, pero non por iso deixa de ser unha obra mestra da arte, e tratándose da historia da escultura, podemos afirmar que a quen non lle gusta o Partenón, non ten sensibilidade estética. Se, ao pasar á arquitectura romana, observamos moitas reconstrucións de monumentos do Imperio e imaxinamos o espazo e o gusto dos Foros no seu estado primitivo, podemos chegar á conclusión de que moitos edificios romanos non eran obras de arte, pero nunca poderemos afirmar que non eran arquitectura...

O foro romano

Boa recreación do que debeu ser o foro romano na súa época de maior esplendor.